Emanacja sefirot zachodzi w Bogu, jednak jednocześnie umożliwia Jego poznanie. Ein Sof uosabia się pod postacią dziesięciu atrybutów, jednak każdy z nich charakteryzuje się wewnętrznym zróżnicowaniem, można doszukać się w nich nieskończonej ilości wewnętrznych zróżnicowań. Według założeń Zoharu nauka o sefirot próbuje, poprzez opis ukrytego życia Boga, rozszyfrować Torę, będącą tekstem o znaczeniu symbolicznym, którego symbolikę należy rozkodować. Boska moc przepełniająca nieustannie Drzewo jest tym, co sprawia, że ludzki świat jest w stanie trwać.
Istnieje kilka koncepcji genezy sefirot. Być może są pozostałościami po dawnym hebrajskim systemie notacji cyfr, bowiem do niewoli babilońskiej Hebrajczycy nie używali w tym celu liter alfabetu. W ten sposób sefirot, wespół z literami, tworzyłyby pełny zbiór znaków, z których Bóg stworzył świat. Według innej hipotezy termin ten powstał w kręgu mistyki Merkawy, a jego pierwotny ezoteryczny sens pozostaje nieznany. Według koncpecji Zoharu niemal każde słowo z Żydowskiego kanonu biblijnego odpowiada symboliczie któremuś z tych aspektów. Pierwsza wzmianka o sefirach pojawia się w Sefer Jecira (jest tam mowa o sefirot belima – „sefirach bez niczego” lub inaczej sefirach nieskończonych, absskich emanacjiolutnych), nie wiadomo jednak, co w kontekście księgi termin ten miał oznaczać.