Pierwszą nagrodę zdobył w 1964 w międzykolegialnym konkursie imienia Jesse L. Lasky’ego za film It’s Not Just You, Murray. W tym samym roku Scorsese otrzymał tytuł magistra komunikacji filmowej. Jeszcze przed uzyskaniem dyplomu poślubił koleżankę ze studiów, Laraine Marie Brennan, a 7 grudnia 1965 urodziła się ich córka. Wtedy też Scorsese zaprzyjaźnił się z innymi młodymi filmowcami: Brianem De Palmą, Michaelem Wadleighem, Jimem McBirde’em i Mardikiem Martinem. W 1969 wrócił na Uniwersytet w Nowym Jorku jako wykładowca.
W 1970 Scorsese przeniósł się do Hollywood. Dzięki swojemu filmowemu wykształceniu bez trudu znalazł pracę. Został montażystą. W 1973 na Nowojorskim Festiwalu Filmowym krytyka z uznaniem przyjęła Ulice nędzy (Mean Streets). W 1974 Francis Ford Coppola zarekomendował Martina Scorsese w wytwórni Warner Brothers. Zaowocowało to rozpoczęciem pracy nad kolejnym filmem Alicja już tu nie mieszka (Alice Doesn’t Live Here Anymore). Obraz ten stał się jego pierwszym komercyjnym sukcesem. Przyniósł też Oscara dla najlepszej aktorki dla grającej główną rolę Ellen Burstyn.