Podczas II wojny światowej nadal praktykował jako lekarz. W 1945 objął funkcję szefa Służby Sanitarnej Centralnej Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych Wojska Polskiego. W latach 1946–1950 pełnił obowiązki dyrektora Miejskiego Szpitala Klinicznego im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (dawny szpital św. Wincentego á Paulo/ss. szarytek). Był członkiem Rady Izby Lekarskiej w LublinieInformacja na stronie miesięcznika "Medicus" – organu Okręgowej Izby Lekarskiej w Lublinie, jak również jej ostatnim prezesem w latach 1948–1950. Należał do Lubelskiego Towarzystwa Lekarskiego.
Od 1944 zaangażowany w działalność w Stronnictwie Demokratycznym, był z jego ramienia posłem do Krajowej Rady Narodowej (zasiadał w Komisji Zdrowia). Był przewodniczącym Komitetu Odbudowy Warszawy i Komitetu Radiofonizacji Kraju.
Odznaczony m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Zmarł w 1951. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie. Żonaty z Zofią Teresą Kłossek, mieli razem syna Czesława (1917–1944), który zginął w Powstaniu Warszawskim.
Przypisy