Język turecki, choć używany na dużym obszarze Bałkanów, nie jest powszechnie uważany za język bałkański (podobnie literackie języki serbski, bośniacki czy chorwacki). Ze względu na silny wpływ języka tureckiego na języki bałkańskie nadaje mu się zwykle status „języka Bałkanów”.
Niektóre opracowania specjalistyczne zaliczają do ligi bałkańskiej języki: romski (bałkański), gagauski, arumuński (ujmowany jako odrębny język, a nie jako dialekt rumuńskiego) oraz język ladino (język Żydów bałkańskich).
Do ligi języków bałkańskich włącza się zwykle także tzw. języki paleobałkańskie, czyli języki, którymi posługiwali się mieszkańcy Półwyspu Bałkańskiego w przeszłości. Wymienia się tu języki: dacki, dalmacki, frygijski, iliryjski, tracki.
Do charakterystycznych cech języków ligi bałkańskiej zalicza się m.in.: analityczność – zanik deklinacji, zanik bezokolicznika, rodzajnik postpozycyjny (z wyjątkiem języka nowogreckiego), tworzenie czasu przyszłego za pomocą czasownika posiłkowego „chcieć”, liczne zapożyczenia leksykalne z języka greckiego i tureckiego.
Zobacz też bałkanizm liga językowa (tamże literatura dotycząca problemów z pojęciem ligi językowej i ligi bałkańskiej)
Kategoria:Języki indoeuropejskie Kategoria:Bałkanistyka