Jako szczególnie interesujące opisywane są sceny orania, tkania oraz przedstawienia mrówek, schematyczne, lecz z obecnymi detalami anatomicznymi. epoka żelaza – ryty te przypisywane są Kamunom, większość z nich ma charakter naturalistyczny i realistyczny, postaci wyróżniają się coraz lepiej oddanymi detalami anatomicznymi i często przedstawiane są w ruchu. Dominującym motywem jest postać wojownika w scenach pojedynków, jazdy konnej i polowania, co interpretowanych jako elementy inicjacji – wejścia w życie dorosłe. Wojownicy przedstawiani są z bronią: mieczami, hełmami i tarczami. Sceny orania ukazują prace przy użyciu koni a nie wołów, które pojawiały się na rytach z epok wcześniejszych. W okresie tym umieszczano również inskrypcje zapisane pismem Etrusków. Cesarstwo Rzymskie – z tego okresu pochodzą inskrypcje w języku łacińskim. średniowiecze – w okresie IV–XI w. Kościół katolicki prowadził kampanie przeciwko kultowi pogańskiemu w górach i pogańskim przedstawieniom naskalnym. W okresie tym umieszczano na skalach symbole chrześcijańskie – przede wszystkim znaki krzyża.