W 1826 roku prowadził wykłady z meteorologii i pola magnetycznego Ziemi. W 1827 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1834 roku profesorem zwyczajnym na uniwersytecie w Halle. Jego pierwszy podręcznik meteorologii (niem. "Lehrbuch der Meteorologie"), wydany w 1831 roku, stał się podstawową pozycją dotyczącą badania zjawisk pogodowych. W 1832 roku prowadził badania w Alpach nad lodowcami. Jego podręcznik fizyki eksperymentalnej, opublikowany w 1840 roku, stał się oficjalnym materiałem dydaktycznym na pruskich uniwersytetach. W tym samym roku zasugerował także zastąpienie terminu Cumulustratus (według klasyfikacji chmur Luke'a Howarda) na Stratocumulus, który to termin pozostaje wciąż w użyciu.
W roku 1842 objął stanowisko nauczyciela fizyki teoretycznej i praktycznej na Uniwersytecie w Dorpacie. Zajmował się w tym czasie szczególnie kwestią ziemskiego pola magnetycznego na terenach Europy Północnej i Rosji. W 1849 roku otrzymał rosyjskie szlachectwo.
W 1865 roku wyznaczono go na następcę Adolfa Theodora Kupffera jako członka Petersburskiej Akademii Nauk. W tym samym czasie został członkiem rady państwa i dyrektorem Centralnego Obserwatorium Fizycznego w Petersburgu, której działalność ukierunkował na badania meteorologiczne.