Wraz z nim skazani zostali również na karę śmierci (i następnie straceni), jego ojciec rotmistrz Władysław Dybowski, ps. „Korwin” (adiutant gen. Józefa Hallera), inny członek OP Jerzy Zakulski, Leon Knyrewicz, Eustachy Brewka i troje innych osóbM. Szejnert, s. 228.. 23 lipca 1947 NSW utrzymał wyrok w mocy. „Nie żałowałem życia dla Polski” – pisał w prośbie o łaskę. Jednak prezydent Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Konrad Dybowski został stracony 31 sierpnia 1947.
Odznaczony Orderem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych z Mieczami. 2 marca 1993 SWOW unieważnił wyrok b. WSR w Warszawie. Jego (jak i jego ojca) grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w Kwaterze „Na Łączce”, a rzeczywiste miejsca ich pochówków nie są znane.
Przypisy
Bibliografia , zob też
AIPN, Teczki więźniów 1947, Dybowski Konrad AWL, WSR w Warszawie, 118/91/3971–3974 Władysław Bartoszewski, Syndykat zbrodni..., s. 24
Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Więźniowie polityczni – straceni w więzieniu mokotowskim 1945–1956 Kategoria:Zmarli w 1947 Kategoria:Żołnierze i działacze podziemia antykomunistycznego (1944–1956) Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej