Harald Haarfagre – norweski pancernik obrony wybrzeża (nazwa w języku norweskim: Panserskipet Harald Haarfagre), podczas II wojny światowej zdobyty przez Niemcy i przebudowany na pływającą baterię obrony przeciwlotniczej pod nazwą Thetis.
Historia budowy „Harald Haarfagre” został zamówiony przez rząd norweski, razem z bliźniaczym okrętem „Tordenskjold”, w brytyjskiej stoczni Armstrong Whitworth w Newcastle upon Tyne w ramach programu rozbudowy Norweskiej Królewskiej Marynarki Wojennej.
Stępkę pod budowę pancernika położono w stoczni w Newcastle w 1896 roku. Wodowanie okrętu odbyło się 4 stycznia 1897 roku. Po okresie wyposażania i prób morskich, „Harald Haarfagre” przybył do Norwegii 25 grudnia 1897 roku. Swą nazwę otrzymał na cześć Haralda I Pięknowłosego, króla Norwegii w latach 872 – 930.
Konstrukcja Podstawą projektu okrętu stała się konstrukcja szwedzkiego pancernika obrony wybrzeża „Oden”. „Harald Haarfagre” był typowym przedstawicielem swojej klasy okrętów. Długi na 92,65 m kadłub posiadał taranową stewę dziobową i krążowniczą rufę. Na jednostce znajdowały się dwa maszty palowe i charakterystyczny komin wysokości 18 m na śródokręciu.