Program akrobacji średniej zawiera podstawowe figury wraz z tak zwanymi beczkami i pierwszymi lotami plecowymi. Największy nacisk kładzie się na obroty wokół osi podłużnej oraz wszystkie rodzaje beczek (sterowane, szybkie, wolne). Dochodzą figury łączone (np. Immelman – półpętla i półbeczka) i im podobne.
Akrobacja wyższa to wszystkie figury wykonywane w akrobacji normalnej i średniej, ale w locie odwróconym (plecowym). Występują tam głównie przeciążenia ujemne. Naukę akrobacji wyższej zaczyna się od nauki zakrętów, a następnie figur łączonych. Ten rodzaj akrobacji wykonuje się, używając samolotów takich jak Extra 300, posiadających dużą rezerwę mocy. Do podstawowej i średniej akrobacji można szkolić się na samolotach o mniejszej rezerwie mocy i jednocześnie tańszych, takich jak Zlin 526f.
Najwyższy poziom akrobacji znany jest również jako latanie wyczynowe. Na najwyższym poziomie akrobacji istotne są kąty, piony, a wykonywane figury są ściśle ograniczone czasowo.