Przeciw tak wczesnemu datowaniu panowania Kubrata świadczy przede wszystkim tradycja, wedle której Kubrat spędził młodość w Konstantynopolu na dworze cesarskim, prawdopodobnie jako zakładnik, i tam przyjął chrzest. Historycy uznający tę tradycję, przyjmują, że to stryj Kubrata, Orchan, który dokonał zjednoczenia wschodnich plemion protobułgarskich – Onogurów, udał się w 619 roku na dwór cesarski, przyjął chrzest i zawarł sojusz przeciw Awarom. Być może wtedy właśnie Kubrat został zakładnikiem w Konstantynopolu i przyjął chrzest czym tłumaczy się jego późniejszą konsekwentnie probizantyjską politykę. Po śmierci stryja Kubrat przejął władzę w państwie. Imiennik wymienia jako jego bezpośredniego poprzednika niejakiego Gostuna, syna namiestnika z rodu Ermi, który miał sprawować władzę przez dwa lata.
Objąwszy władzę Kubrat zerwał więzy zależności swojego ludu od Türkütów. W 635 roku pokonał Awarów i rozszerzył obszar swego państwa o plemiona zależnych dotąd od Awarów Kutigurów. Stworzone przez niego państwo objęło ziemie zamieszkane przez Bułgarów od Kubania po Dniepr. W okresie samodzielnych rządów Kubrat prowadził w stosunku do Bizancjum politykę pokojową, występując zwykle jako sojusznik cesarzy bizantyjskich, Herakliusza i jego wnuka Konstansa II.