W 1875 liczba parafian była szacowana na 417 osób. Utrzymywała się ona na stałym poziomie do I wojny światowej, kiedy w cerkwi przestały być odprawiane nabożeństwa. Nowy proboszcz został przydzielony do parafii dopiero w 1919. W 1938, z powodu likwidacji cerkwi w sąsiedniej wsi, liczba parafian wzrosła do 613 osób. W czasie II wojny światowej cerkiew w Inturkach pozostała czynna. Do 1946 straty wojenne i deportacje sprawiły, że liczba parafian spadła do 285 wiernych. W 1947 władze stalinowskie znacjonalizowały większość majątku parafialnego (pozostawiając jedynie półtora hektara ziemi) oraz domy proboszcza i psalmisty. Sam budynek cerkwi został opieczętowany, jednak ostatecznie władze odstąpiły do zamiaru jego zamknięcia i w 1947 cerkiew w Inturkach została zarejestrowana jako czynna. Systematyczny spadek liczby wiernych sprawił jednak, że w latach 80. nabożeństwa były odprawiane już tylko dwa razy w miesiącu przez igumena Nikodema, zakonnika z monasteru w Wilnie. Obecnie parafia liczy kilkanaście osób, zaś Święta Liturgia odprawiana jest nieregularnie.
Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006,
Inturki Inturki