Po wojnie domowej inspektor piechoty Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego (OW), brał udział w likwidacji powstania marynarzy w Kronsztadzie w 1921, jako dowódca Grupy Południowej 7 Armii. W 1923 ukończył Wyższe Akademickie Kursy w Akademii RKKA. Wyznaczony na dowódcę 5 Armii na Dalekim Wschodzie. Później dowodził wojskami Rejonu Karelskiego Piotrogrodzkiego OW, potem dowódca Nadwołżańskiego OW. Od końca 1927 zastępca szefa Zarządu Głównego Robotniczo–Chłopskiej Armii Czerwonej, inspektor piechoty i broni pancernej Armii Czerwonej. W latach 1931–1932 komisarz i komendant Wojskowej Akademii Technicznej im. F. Dzierżyńskiego. W latach 1933–1936 zastępca szefa sztabu Armii Czerwonej i inspektor wyższych szkół i akademii wojskowych. Od 1934 członek Rady Wojskowej przy ludowym komisarzu obrony ZSRR. Od 1936 szef Zarządu Obrony Przeciwlotniczej Armii Czerwonej. Od lipca 1937 dowódca Obrony Przeciwlotniczej Bakińskiego OW.
W czasie wielkiego terroru aresztowany 2 grudnia 1937 przez NKWD pod zarzutem szpiegostwa i udziału w spisku wojskowym. 29 lipca 1938 roku skazany przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR na śmierć. Rozstrzelany w miejscu egzekucji Kommunarka pod Moskwą i tam pochowany anonimowo.