W latach 1921–1926 pełnił służbę w garnizonie krakowskim, w 21 pułku artylerii polowej, a następnie w 5 pułku artylerii ciężkiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 198. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Od 1926 dowodził 5 dywizjonem artylerii przeciwlotniczej w Krakowie. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W czerwcu 1934 został przeniesiony do Obozu Ćwiczeń „Barycz” na stanowisko komendanta. Obowiązki komendanta obozu pełnił przez kolejnych pięć lat.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do niewoli sowieckiej i następnie przebywał w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz.