Podobny mechanizm zastosowany w kinematografie pozwalałby przesuwać taśmę filmową poprzez serię szarpnięć – dzięki temu zatrzymywałaby się ona na krótko, co pozwoliłoby na pełne oświetlenie obrazu i jego dokładne zarejestrowanie przez widza; uzyskany film byłby wyraźniejszy, a jednocześnie tworzyłoby się wrażenie ruchu. Ponadto kinematograf braci Lumière był znacznie lżejszy od półtonowego aparatu Edisona – ważył zaledwie ok. 4 kilogramów, m.in. dzięki temu, że nie wymagał ciężkich baterii, ponieważ był napędzany korbką. Dodatkowo był mniej kosztowny w eksploatacji dzięki mniejszemu zużyciu taśmy filmowej niż konkurencyjny aparat (16 klatek na sekundę, a więc o 32 klatki na sekundę mniej niż urządzenie Edisona).
W 1895 bracia skonstruowali i opatentowali kinematograf i 28 grudnia w Salon indien du Grand Café (miejsce to wynajął współpracujący z nimi Clément Maurice) przy bulwarze Kapucynów w Paryżu zorganizowali swoją pierwszą publiczną projekcję filmu (nosił on tytuł Wyjście robotników z fabryki), obejrzało go 35 osób. Pierwsze filmy braci Lumière były migawkami z życia. Pierwszą fabułę zawarli w obrazie pt. Polewacz polany. W 1899 opracowali zasadę tzw. fotoramy (fotografii panoramicznej).