Poziom natężenia dźwięku – logarytmiczna miara natężenia dźwięku. Ze względu na charakterystykę słuchu człowieka, logarytmiczna miara natężenia dźwięku jest odbierana przez ludzkie ucho jako (w przybliżeniu) liniowa. Wielkość ta wyznaczana jest ze wzoru:
gdzie: – poziom natężenia dźwięku, – natężenie dźwięku, – natężenie dźwięku odniesienia, wynosząca 10−12 W/m² (wartość progowa dla normalnie słyszącej osoby, odpowiadającą natężeniu dźwięku o częstotliwości 1000 Hz).
Jednostką otrzymanej wartości jest decybel.
Przykłady Wartości podane poniżej należy traktować jako orientacyjne i przybliżone. Typowo podaje się je dla odległości 1 metra od źródła dźwięku. Ponadto w przestrzeni otwartej, natężenie dźwięku ze źródła punktowego spada z kwadratem odległości, dlatego podane wartości dotyczą poziomu natężenia w standardowej (niewielkiej) odległości od źródła dźwięku, czyli charakterystycznej dla jego odbioru: 0 dB – wartość progowa dla normalnie słyszącej osoby, odpowiadającą natężeniu dźwięku 10−12 W/m² o częstotliwości 1000 Hz 10 dB – szelest liści przy łagodnym wietrze 20 dB – szept 30 dB – bardzo spokojna ulica bez ruchu 40 dB – szmery w domu 50 dB – szum w biurach 60 dB – odkurzacz 70 dB – wnętrze głośnej restauracji, darcie papieru 80 dB – głośna muzyka w pomieszczeniach, trąbienie 90 dB – ruch uliczny 100 dB