W roku akademickim 1943/1944 podjął działalność dydaktyczną na tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich, prowadząc w kieleckim archiwum konspiracyjne zajęcia z nauk pomocniczych historii. Schwytany 28 września 1944 r. w trakcie łapanki ulicznej, został wywieziony na prace przymusowe w głąb Niemiec do Westfalii, gdzie pracował jako robotnik kolejowy. W listopadzie 1945 r. powrócił do Polski.

1 grudnia 1945 r. ponownie podjął pracę w Archiwum Państwowym w Poznaniu. Podjął się wówczas rewindykacji jego przedwojennych zbiorów. 1 września 1955 r. dodatkowo został zatrudniony na stanowisku zastępcy profesora na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, gdzie pracował w Katedrze Archiwistyki i Nauk Pomocniczych Historii, a później kierował Katedrą Archiwistyki. W 1958 r. przeprowadził się do Torunia i zrezygnował w pracy w poznańskim archiwum, po czym z dniem 1 września objął stanowisko kierownika Archiwum Państwowego w Toruniu. W czerwcu 1960 r. uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy Dążenia narodowowyzwoleńcze w Wielkopolsce w latach 1840–1847, ze szczególnym uwzględnieniem nurtu plebejskiego (promotor: Janusz Pajewski). Już w lipcu 1961 r. powrócił jednak do Poznania, obejmując etat starszego wykładowcy nauk pomocniczych historii nowożytnej i nowoczesnej na UAM. Zrezygnował wówczas z pracy w służbie archiwalnej, a w 1964 r.