Oprócz pereł słonowodnych, na perły poławiano także perłorodne małże słodkowodne, aczkolwiek perły słonowodne były preferowane na całym świecie. W XVI i XVII wieku w Polsce na Dolnym Śląsku odławiano perłoródkę rzeczną, bytującą w sudeckich rzekach i potokach, w celu pozyskiwania z niej pereł. W Miłoszowie, Pobiednej i Leduchowie działały szlifiernie pereł, w których obrabiano (czyszczono i polerowano) zebrane perły. Skorupy muszli mielono. Ich proszek był w owych czasach medykamentem na oparzenia. Perłoródka rzeczna już w latach 30. XX wieku najprawdopodobniej wyginęła na terenie Dolnego Śląska. Do jej wyginięcia przyczynił się m.in. rabunkowy połów, który prowadzony był także w celach konsumpcyjnych oraz wykorzystania małży jako paszy dla trzody chlewnej. thumb|Diadem cesarzowej Eugenii Przez następne wieki naturalne perły niezmiennie uchodziły za symbol władzy, bogactwa i mody. W XIX wieku nie tylko członkowie rodzin królewskich, ale także elita i burżuazja kupowała biżuterię z perłami, co skutkowało wzrostem popytu i ceny. Wielką miłośniczką pereł była cesarzowa francuska Eugenia.