Industrial – awangardowy styl w muzyce popularnej powstały w latach 70. XX wieku. Od momentu jego powstania szybko ewoluował w różnych kierunkach, co sprawia, że uniwersalna definicja tego stylu jest problematyczna. U podstaw industrialu leży podejście anty-muzyczne, przybierające postać hałaśliwego brzmienia w większości ignorującego tradycyjne formy ekspresji muzycznej. Ponadto, muzycy industrialni stosują awangardowe metody kompozycji (muzyki konkretnej, muzyki na taśmę). W warstwie pozamuzycznej industrial charakteryzuje się taktykami szoku, multimedialnością (np. projekcjami filmowymi podczas występów), oraz działalnością na obrzeżach społeczeństwa, poza oficjalnymi kanałami medialnymi i dystrybucyjnymi. Twórczość muzyków industrialnych charakteryzuje się fascynacją mrocznymi aspektami człowieczeństwa i cywilizacji, m.in. mordercami, parafiliami, czy samobójstwem.
Prekursorzy i inspiracje Muzycznie pionierzy industrialu inspirowali się akademicką awangardą muzyczną, m.in. Johnem Cage’em i Karlheinzem Stockhausenem, a także dokonaniami The Velvet Underground, Krautrockiem oraz punk rockiem.
Ich światpogląd oraz estetyka kreowana była działalnością Beatników (zwłaszcza Williama S. Burroughsa), Dadaistów, akcjonistów wiedeńskich, oraz okultystów (m.in.