mosty i jazy.
W swoim architektonicznym myśleniu twierdził, że użytkowany w budowie materiał determinuje charakter tworzonych z niego budowli. Te poglądy wyraził w dziele Od moderní architektury k architektuře z 1910. Był współzałożycielem praskich zakładów artystycznych (wespół z Josefem Gočárem), w których tworzono potem znane szeroko elementy wyposażenia wnętrz.
Po I wojnie światowej Janák dołączył do nurtu, który wyznawał rondokubizm i narodową formę architektury, m.in. popularyzował z Josefem Gočárem i Franciszkiem Zavazilem ideę kolonii małych domków rodzinnych, które projektował (początek lat 20. XX wieku). Zaprojektował też pawilon czechosłowacki na wystawie w Rio de Janeiro w 1922. Po 1925 przechodził powoli z pozycji dekoracyjnych na funkcjonalizm.
Głównym polem działania artysty z tego okresu była Praga – projektował tu założenia urbanistyczne, przekształcił wiele części miasta (Troja, Pankrac, Holešovice, Podolí, Letné i inne, także podmiejskie osady). Skupiał się na osiedlach jednorodzinnych, pełnych zieleni. Ważnym elementem twórczości stała się dbałość o zdrowe, czyste życie mieszkańców projektowanych obszarów. Projektował obiekty maksymalnie 4-piętrowe, budowane w dwóch rzędach, oddalone od siebie o odległość dwóch wysokości.