Po zakończeniu wojny przez krótki czas przebywała w obozie przejściowym w Reichenau, skąd wiosną 1946 powróciła do Polski i podjęła studia historyczne na Uniwersytecie Poznańskim, które ukończyła w 1949, otrzymując magisterium.
Kariera naukowa Drogę naukową Brygida Kürbis rozpoczęła od asystentury w Seminarium Historycznym UP u profesora Kazimierza Tymienieckiego zaraz po ukończeniu studiów. Odtąd była związana z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W kwietniu 1951 uzyskała doktorat na podstawie dysertacji – „Studia nad Kroniką Wielkopolską” (1952), habilitowała się w 1957 – książką „Dziejopisarstwo wielkopolskie XIII i XIV wieku” (rok wydania – 1959).
Prawo wykładania (venia legendi) uzyskała w 1960. Za dyrekcji Henryka Łowmiańskiego pełniła funkcję sekretarza naukowego Instytutu Historii UAM w Poznaniu. Od 1969 kierowała Zakładem Nauk Pomocniczych Historii (potem Źródłoznawstwa i Nauk Pomocniczych Historii) Instytutu Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza do odejścia na emeryturę we wrześniu 1991. Profesorem nadzwyczajnym została w 1970. W 1998 została członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie.