10 maja 1950 r. wykonał przelot otwarty Warszawa-Wrocław i uzyskał złotą odznakę szybowcową. W 1951 r. startował w VIII Krajowych Zawodach Szybowcowych, gdzie zajął 7. miejsce oraz zdobył dwa diamenty do złotej odznaki (za przewyższenie oraz przelot docelowy). 1 lutego 1952 r. w konkursie plebiscycie na 10 najlepszych szybowników za okres 1950-1952 ogłoszonym przez „Skrzydła i Motor” zajął 3. miejsce. W tym samym roku wykonał na szybowcu „Sęp” bis przelot otwarty na odległość 499 km. Następnie osiągnął wysokość przewyższenia 5800 m. i absolutną 6100 m. Należał do grona współpracowników „Skrzydlatej Polski” pisząc wiele artykułów dotyczących szybownictwa.
W lutym 1953 r. rozpoczął szkolenie na instruktora szybownictwa.
26 czerwca 1953 r., w czasie rozgrywania I(X) Szybowcowych Mistrzostw Polski, startując na szybowcu IS-2 Mucha wleciał w chmurę burzową i prawdopodobnie w niej został śmiertelnie rażony piorunem. Powypadkowe badanie wraku szybowca wykazało brak umasowienia lotek ze sobą przewodem masującym, co mogło być wystarczającym powodem śmiertelnego porażenia.