Rządy Sunderlanda i Stanhope’a Wigowie wraz z Walpolem poparli w 1714 r. sukcesję hanowerską Jerzego I i powrócili do władzy. Walpole został członkiem Tajnej Rady i płacmistrzem armii. Na czele gabinetu nominalnie stał lord Halifax, ale faktyczną kontrolę sprawowali szwagier Walpole’a, lord Townshend, i James Stanhope.
Lord Halifax zmarł w 1715 r. Walpole otrzymał wówczas stanowiska pierwszego lorda skarbu i kanclerza skarbu. Sprawując je wprowadził fundusz amortyzacyjny w celu zmniejszenia długu publicznego. Tymczasem w gabinecie rozpoczął się wyścig „starych” (Stanhope, lord Sunderland) i „młodych” wigów (Walpole i Townshend). Największe spory dotyczyły polityki zagranicznej. „Młodzi” wigowie uważali, że Jerzy I prowadzi tę politykę w interesie swoich niemieckich posiadłości, nie kierując się przy tym racją stanu Wielkiej Brytanii. Polityka ta cieszyła się natomiast poparciem „starych” wigów.
Stanhope’owi udało się w końcu nastawić króla przeciw „młodym wigom”. W 1716 r. Townshend utracił ważne stanowisko ministra północnego departamentu i został przesunięty na mniej znaczące stanowisko lorda namiestnika Irlandii. W kwietniu 1717 r. został ostatecznie usunięty z gabinetu.