Gierszewski swoją działalność zawodową rozpoczął w 1950 w gdańskim oddziale Archiwum Państwowego, następnie (1955–1956) pracował jako kierownik Zakładu Historii Pomorza Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk w Gdańsku. Od 1966 wiąże się z Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Gdańsku, później przekształconą w Uniwersytet Gdański. Przez wiele lat był tam dyrektorem Instytutu Historii, a później (1967–1970) prodziekanem i (1978–1981) dziekanem Wydziału Humanistycznego.
Udzielał się w licznych organizacjach regionalnych: Gdańskim Towarzystwie Naukowym, Toruńskim Towarzystwie Naukowym, Polskim Towarzystwie Historycznym, a także w Zrzeszeniu Kaszubsko-Pomorskim. Zasiadał w Komitecie Nauk Historycznych i Komitecie Nauk Demograficznych Polskiej Akademii Nauk, zajmował się redakcją wielu periodyków, m.in. Kwartalnika Historycznego, Roczników: Gdańskiego, Gdyńskiego i Elbląskiego, pism: Przeszłość Demograficzna Polski, Pomorscy patroni ulic Trójmiasta oraz Historii Słupska. Większość prac jest tematycznie związanych z terenami Pomorza Nadwiślańskiego: w 1970 r. wydał pionierską monografię miasta pt. Elbląg – przeszłość i teraźniejszość, pracował też nad serią popularnonaukową Biblioteki Elbląskiej, redagował m.in.