Był naczelnym lekarzem Miejskiego Szpitala Żydowskiego przy ul. Zawalnej, ordynatorem oddziału psychiatrycznego Szpitala św. Jakuba i ordynatorem oddziału psychiatrycznego Szpitala Miejskiego Sawicz w Wilnie. Jeden z założycieli Wileńskiego Stowarzyszenia Miłośników Starożytności Żydowskiej (1913), potem przemianowanego na Żydowskie Stowarzyszenie Historyczno-Etnograficzne im. Sz. An-skiego. Był wiceprezesem i od 1925 Członkiem Honorowym Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz wiceprezesem Wileńskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Należał do Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.
Podczas niemieckiej okupacji Wilna przebywał w getcie, był ordynatorem szpitala w getcie. Chorował psychicznie. Został zamordowany podczas likwidacji getta we wrześniu 1943Gliński JB.: Słownik biograficzny lekarzy i farmaceutów - ofiar drugiej wojny światowej. Tom 3. Wrocław: Urban & Partner, 2003 s. 398–399.
W jego dorobku naukowym znajduje się około 150 prac, w języku polskim, jidysz, rosyjskim i niemieckim.
27 listopada 1929 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia PolskiM.P. z 1929 r. nr 278, poz. 644 „za zasługi na polu pracy społecznej, zawodowej i publicystycznej”..