Epifenomenalizm – pogląd filozoficzny według którego myśli oraz uczucia są epifenomenami fizycznych stanów mózgu, a nie realnymi procesami.
Podział Epifenomenalizm możemy podzielić na dwa rodzaje: według pierwszego rodzaju epifenomenalizmu pewne zdarzenia, które mają charakterystykę fizjologiczną, mają także charakterystykę mentalną, zdarzenie zaś, które ma charakterystykę mentalną, nigdy nie pełni roli przyczynowej na mocy swoich cech fizjologicznych.
Drugi rodzaj epifenomenalizmu głosi tezę, zgodnie z którą nie ma jednocześnie cech mentalnych i fizjologicznych i całkowitą przyczyną jakiegoś zdarzenia, które ma cechy mentalne, jest zdarzenie lub zbiór zdarzeń mających cechy fizjologiczne.
Epifenomenalizm zakłada, że jeśli psychologia ma być rzetelną nauką, musi się ograniczyć do mierzalnych, jasno zdefiniowanych eksperymentów, w których ludzi poddaje się działaniu określonych bodźców i obserwuje się ich określone reakcje na te bodźce. Współczesny epifenomenalista, szukając podstawy (przyczyn) zjawisk mentalnych, mówi raczej o procesach (fizycznych) zachodzących na poziomie neuronalnym. Idealnym przykładem może być Antonio R. Damasio.