W 1498 miasto uzyskało przywilej targowy.
W następnych stuleciach miasto dostało się pod władzę ernestyńskich Wettynów i należało kolejno do księstw Saksonia-Coburg, Saksonia-Altenburg, Saksonia-Saalfeld i Saksonia-Meiningen i Hildburghausen, przy którym pozostało do roku 1918.
W czasie III Rzeszy kamieniołomy bazaltowe w pobliżu Römhildu stały się miejscem kaźni ok. 250 jeńców wojennych z Polski, których zmuszano do ciężkiej pracy przymusowej. Od 1943 w pobliżu miasta działał także obóz karny dla ok. 600 krnąbrnych pracowników z narodów "obcych", czyli niespokrewnionych rasowo z Niemcami, którzy tak jak polscy jeńcy musieli pracować w kamieniołomach i lasach. Liczbę ofiar oblicza się na co najmniej 300, poza tym w 1945 zapędzono 70 ciężko chorych pracowników do jednej ze sztolni kamieniołomów i wysadzono w powietrze wejście, co skazało ich na pewną śmierć. Po wojnie jednym z osądzonych i skazanych na dożywocie za te zbrodnie był burmistrz Römhild Alfred Schmidt"Veröffentlicht in DDR-Justiz und NS-Verbrechen Band IV, Verfahren Lfd. Nr. 1182" z 23 stycznia 1952.
W czasach NRD Römhild stał się stolicą ganrcarstwa.