Nie wyjaśniono, co dokładnie spożywał iguanodon. Rozmiary większych gatunków, jak I. bernissartensis, pozwoliły na ocenę poziomu żerowania rozciągającego się od poziomu gruntu do liści drzew rosnących 4-5 metrów wyżej. David Norman zasugerował dietę złożoną ze skrzypów, sagowcowych i iglastych, iguanodony w ogólności wiązano z rozwojem w kredzie okrytonasiennych, wnioskując, że te ornitopody pasły się na niskiej roślinności. Wzrost kwiatowych zgodnie z tą hipotezą byłby wspierany przez pasące się Iguanodontia, wyjadające nagonasienne, zapewniając więcej miejsca wczesnym okrytonasiennymBakker, R.T. "When Dinosaurs Invented Flowers". The Dinosaur Heresies, 179–198. Rozstrzygające kwestię dowody nie istnieją. Cokolwiek w rzeczywistości spożywał, z uwagi na swe rozmiary i liczebność iguanodon uchodzi za dominującego roślinożercę średniej-dużej wielkości swoich ekosystemów. W Anglii obejmowały one także małego drapieżnika aristozucha, większych drapieżców eotyrana, barionyksa i neowenatora, pasącego się w niskiej roślinności hipsylofodonta i waldozaura, iguanodonta Mantellisaurus, opancerzonego polakanta i zauropody, jak pelorozaurWeishampel, D.B., Barrett, P.M., Coria, R.A., Le Loeuff, J., Xu Xing, Zhao Xijin, Sahni, A., Gomani, E.M.P. & Noto, C.R. "Dinosaur Distribution".