Jako senator wnioskował o wprowadzenie kary chłosty zamiast drobnych kar więziennych. W 1934 ufundował szkołę powszechną oraz sanatorium dla dzieci, otwarte uroczyście przez prezydenta Mościckiego.
W czasie okupacji niemieckiej był trzykrotnie aresztowany, więziony w Zamościu i Lublinie.
Był ostatnim właścicielem pałacu i majątku ziemskiego w Krasnobrodzie, który utracił na mocy dekretu o reformie rolnej z 1944. Po wojnie był krótko więziony w 1950 przez Urząd Bezpieczeństwa. Od 1951 do śmierci mieszkał w Poznaniu, utrzymując się m.in. z tłumaczenia z języka francuskiego i niemieckiego dla Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu.
Był mężem Marii z Kicińskich h. Rogala (1889–1973), z którą miał syna Jerzego (1912–1995) i dwie córki: Różę (1913–1995) i Krystynę (ur. 1917), drugą żonę Witolda Sokolnickiego.
Zmarł 3 listopada 1965. Spoczywa razem z żoną na cmentarzu Junikowo w Poznaniu (pole 11 kwatera A-9-22).
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (7 listopada 1925)M.P. z 1925 r. nr 262, poz.