W dniu gniewu Pańskiego ocalona miała być tylko mała reszta, którą charakteryzuje wypełnianie prawa Bożego, szukanie sprawiedliwości i ubóstwo, przy czym Sofoniaszowi chodzi o szczególne, wewnętrzne nastawienie i oderwanie od ziemskich wartości.
Sofoniasz rozwinął pojęcie Reszty Izraela spotykane u wcześniejszych proroków – mówiąc o „szukających Boga”, wspomniał też o „szukających ubóstwa”, określił ich też wreszcie jako anawim – ubogimi ziemi (por. So 3,12n). Dzięki Księdze Sofoniasza, ubóstwo przestało być określeniem jedynie społecznym, a stało się pojęciem z kategorii religijnej. Według Leopolda Sabourina stworzyło to idealną sytuację do rozwoju hebrajskiej mistyki, rozwiniętej ostatecznie w pierwszym z ośmiu błogosławieństw: „Błogosławieni ubodzy duchem”.
W Księdze Sofoniasza pojawia się zapowiedź uniwersalnego zbawienia, obejmującego również narody pogańskie. Brak w niej jednak zapowiedzi stricte mesjańskich, choć niektórzy (G. Rinaldi) sam finał księgi określali jako mesjański.
Nawiązania W Starym Testamencie, Księga Sofoniasza była cytowana przez Joela (Jl 2,2).
W Nowym Testamencie nie ma bezpośrednich cytowań z księgi Sofoniasza, jedynie w Mt 13,41 można szukać analogii do So 1,3.