Przebywając w Londynie stanął na czele Południowoamerykańskiej Izby Handlowej.
Druga kadencja prezydencka W 1919 roku powrócił do Peru i ponownie zaczął ubiegać się o stanowisko prezydenta. Wybory wygrał zdecydowanie. Obawiając się jednak, że opozycja może spróbować nie dopuścić go do władzy, dokonał w lipcu 1919 roku zamachu stanu i przejął rządy siłą. Wsparty zagraniczną pożyczką w wysokości 90 milionów dolarów przystąpił do pracy nad rozbudową Peru. Rozpoczął rozbudowę linii kolejowych i dróg oraz ulepszał systemy nawadniania pól. Jego polityka przyczyniła się do wzrostu dochodów państwa o ponad trzysta procent. Leguía y Salcedo przeprowadził też liczne reformy ustrojowe. Wprowadził powszechne wybory prezydenckie. Prawa wyborcze otrzymali wszyscy mieszkańcy kraju płci męskiej. Jednak Leguía y Salcedo nie zawsze respektował wprowadzone przez siebie demokratyczne reguły. Władzę sprawował niepodzielnie, a opozycja była brutalnie zwalczana. Pozycją Leguía y Salcedo zachwiał wielki kryzys z 1929 roku, który spowodował wstrzymanie napływu obcego kapitału do Peru. W 24 sierpnia 1930 roku został obalony w wyniku zamachu stanu i osadzony w więzieniu w Limie.