W 1920 przyjechał do Warszawy, gdzie został starszym asystentem Zakładu Chemii Farmaceutycznej i Toksykologicznej. Magisterium uzyskał tam w 1924, a stanowisko adiunkta objął w roku następnym. W kolejnych latach zajmował się pracą dydaktyczną i naukową, w 1931 ukoronowaną pracą doktorską pt. "Badania nad rozróżnianiem olejów roślinnych za pomocą rozpuszczalności ich w mieszaninach acetonu i alkoholu metylowego". Do roku 1934 przebywał we Francji i Belgii na stypendium Funduszu Kultury Narodowej. W 1934 uzyskał habilitację w dziedzinie chemii toksykologicznej i sądowej. Od 1937 kierował Zakładem Farmacji Stosowanej UW, a w czasie wojny wykładał farmację na tajnych kompletach tej uczelni.
Po wojnie wziął czynny udział w odbudowie macierzystego wydziału; został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu, w 1946 powierzono mu funkcję dziekana na Uniwersytecie, a później na Akademii Medycznej w Warszawie. Jego imię nosi jedna z sal w budynku WUM przy ul. Banacha.
Był żonaty z Wandą z Zaleskich;