Twierdzili, że działania interwencyjne państwa nie zdołają przezwyciężyć kryzysu, a zakłócają mechanizm rynkowy.
Termin ekonomia podaży został ukuty przez Juda Wanniskiego dla jej odróżnienia od dwóch dominujących szkół makroekonomicznych – keynesizmu i monetaryzmu, według których głównym narzędziem polityki gospodarczej państwa jest regulowanie poziomu zagregowanego popytu.
Główne założenia Ekonomia podaży nawiązuje do teorii ekonomii klasycznej i opiera się na dwóch założeniach: długookresowej stabilności systemu rynkowego decydującej roli jednostki w przebiegu procesów gospodarczych
Podażowcy dowodzili, że przez oddziaływanie w sferze mikroekonomicznej można osiągnąć cele makroekonomiczne: wzrost PKB, spadek bezrobocia i obniżenie poziomu inflacji.
Ekonomia podaży uznaje, że produkcja albo podaż jest kluczem do dobrobytu, zaś konsumpcja czy popyt jest jedynie jej efektem. Podobnie jak konsumpcja jest wtórna wobec produkcji, tak w gospodarce jako całości zagregowany popyt zależy wyłącznie od zagregowanej podaży.