W listopadzie podczas walk w rejonie Żytomierza i Kijowa grupa bojowa pod jego dowództwem wykonała kontratak na flanki nacierających Rosjan i w ciągu 12 godzin zniszczyła ponad 150 czołgów wroga. Za ten czyn 14 grudnia 1943 Schulz jako drugi oficer wojsk lądowych (pierwszym był generał marszałek polny Erwin Rommel) otrzymał Diamenty do Krzyża Rycerskiego i tym samym stał się jednym z 27 kawalerów Krzyża Rycerskiego z Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami. Pomimo otrzymania rozkazu przybycia do kwatery głównej Hitlera w celu odebrania odznaczenia odmówił przyjazdu do czasu ustabilizowania się sytuacji na froncie.
26 stycznia 1944 objął dowództwo 7 Dywizji Pancernej. 28 stycznia 1944 w okolicach Szepetówki został ranny radzieckim odłamkiem artyleryjskim w głowę i umarł tego samego dnia w szpitalu polowym.
Kariera wojskowa Rangi Oberleutnant – 1935 Hauptmann – październik 1939 Major – 1940 Oberstleutnant – 1 stycznia 1943 Oberst – 1 listopada 1943 Generalmajor – 1 stycznia 1944