Jerzego.
W 1798 skasowano konwent karmelitów a świątynię z klasztorem przekazano dla seminarium duchownego odnowionej diecezji wileńskiej.
W 1908 przeprowadzono restaurację polichromii na sklepieniu.
W 1941 roku kazania pokrzepiające Polaków głosił w kościele ks. Henryk Hlebowicz.
3 marca 1942 okopujący Wilno Niemcy aresztowali profesorów i alumnów seminarium i przekazali je Litwinom. Na jesieni tego samego roku arcybiskup Reinys otworzył nowe seminarium, do którego przyjmowano wyłącznie Litwinów.
Od 1944 kościół zamknięto i urządzono w nim magazyn książek, w pomieszczeniach klasztornych ulokowano bibliotekę. Również po odzyskaniu przez Litwę niepodległości w 1990 kościół i klasztor wykorzystywane są jako biblioteka. Obiekty są niedostępne do zwiedzania.
Architektura Dominującym stylem jest rokoko, ślady gotyku są niewidoczne. Do budynku kościoła przylegają dwie zakrystie i kruchta dobudowana na początku XIX wieku, w stylu nawiązującym do klasycyzmu, ujeta w korynckie kolumny. Przy prezbiterium znajduje się kaplica Św. Józefa, jedyna w kościele.