thumb|Ppor. Hirō Onoda, poddający się 29 lat po zakończeniu wojny (marzec 1974) Japoński opór po II wojnie światowej (, ) – kontynuowanie walki zbrojnej przez niektórych żołnierzy Cesarskiej Armii Japońskiej po kapitulacji Japonii 2 września 1945 roku, pomimo oficjalnego zakończenia wojny na Pacyfiku i II wojny światowej.
W chwili zakończenia wojny wielu japońskich żołnierzy stacjonujących na odseparowanych placówkach pozostało odciętych od dowództwa. O kapitulacji dowiadywali się poprzez radio bądź zrzucane alianckie ulotki. Część z nich nie dawała jednak wiary tym informacjom i nie decydowała się na złożenie broni. Ponadto postawę tą wzmacniały względy ideologiczne (w japońskiej filozofii żołnierz miał nigdy nie kapitulować, gdyż wiązało się to z hańbą wobec Japonii i cesarza, jedyną dopuszczalną formą „złożenia broni” było samobójstwo bądź śmierć w bitwie), religijne (wiara w boskość cesarza i przez to obronę jego osoby) i determinacja do wykonywania ostatnich rozkazów (żołnierze mieli bronić ojczyzny do końca). W rzadszych przypadkach do niektórych żołnierzy nie dotarły w ogóle wieści o zakończeniu wojny, przez co trwali oni na posterunkach nie mając możliwości weryfikacji sytuacji. W konsekwencji doszło do kuriozalnych przypadków gdy ostatni pojedynczy żołnierze kapitulowali dopiero w latach 70.