W 1900 był jednym z organizatorów i przywódców Russkiej Organizacji Ludowej, potem przekształconej w Russką Partię Ludową. Był także od 1904 członkiem Instytutu Stauropigialnego we Lwowie. Współtwórca i redaktor czołowych czasopism moskalofilskich w Galicji „Russkoje Słowo” (Русское слово) i „Przykarpacka Ruś” (Прикарпатская Русь).
W latach 1907–1913 poseł na Sejm Krajowy Galicji IX kadencji. Wchodził w skład Klubu Russkiego (Русского клуба) w latach 1908–1909 jego przywódca. Od 1909 był jednym z liderów i ideologów tzw. nowego kursu w polityce moskalofilów galicyjskich, głoszącego pełną unifikację wszystkich Rusinów pod berłem carów i w jednym narodzie rosyjskimB. Wójtowicz-Huber, "Ojcowie narodu". Duchowieństwo greckokatolickie w ruchu narodowym Rusinów galicyjskich (1867-1918). Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2008, s. 66-68. .. W 1911 brał udział w spotkaniu liderów moskalofilów z rosyjskimi działaczami nacjonalistycznymi oraz z mnichem Ławry Poczajowskiej archimandrytą Witalisem, w czasie którego uzgadniany był sposób przeprowadzenia w Galicji kampanii na rzecz rozkrzewiania prawosławia. Twierdził wówczas, że rusofile byliby w stanie doprowadzić do konwersji 20–30 gminW. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji.