365)., internowanie w osobnych miejscach na ten cel przeznaczonych na czas nie przekraczający 3 miesięcy, wyznaczenie przymusowego pobytu (zwane konfinowaniem)Z łac. confinatio od com- 'współ-' i finis 'granica; kres; koniec; cel’, por. Encyklopedia Gutenberga: Konfinacja. na określonym obszarze na czas do 6 miesięcy oraz wydalenie z obszaru objętego stanem wyjątkowym na czas trwania tego stanu lub krótszyWcześniejsze rozporządzenie o stanie wyjątkowym z 16 stycznia 1928 r. (Dz.U. 1928 nr 32, poz. 307) traktowało internowanie jako ostateczność. Według art. 6 Internowanie wolno zarządzić tylko wówczas, jeśli cel zabezpieczenia nie da się. osiągnąć przez konfinowanie, albo jeśli konfinowany narusza obowiązki z konfinowania wynikające. Wydalonego wolno konfinować lub internować, a konfinowanego internować także wówczas, jeśli z okoliczności później ujawnionych lub z następnego zachowania się odnośnej osoby wynika, że wydane zarządzenie nie jest wystarczające. Ustawa z 1937 r. pomijała te zastrzeżenia.. Według art. 11 wykroczenie przeciwko nakazom lub zakazom stanu wyjątkowego zagrożone było w trybie administracyjnym w postępowaniu przyśpieszonym karą aresztu do 6 miesięcy i grzywny do 5000 zł, albo jednej z tych kar. Odwołanie do sądu nie wstrzymywało wykonania kary aresztu.