Internowanie (z łac. internus „wewnętrzny”) – przymusowe umieszczenie określonych osób w wyznaczonym miejscu pobytu, bez prawa jego opuszczania.
Dotyczy zazwyczaj osób biorących udział w wojnie, np. rozbrojonych oddziałów wojskowych, które przekroczyły granicę państwa neutralnego. Dotyczyć może też osób cywilnych (obywateli państw prowadzących wojnę). Warunki internowania regulują konwencje genewskie z 1949 r.
Historia Internowanie stosowano m.in. w Wielkiej Brytanii oraz Irlandii wobec członków i sympatyków IRA.
Internowania w historii Polski thumb|Kazimierz Sosnkowski i Józef Piłsudski podczas internowania w twierdzy magdeburskiej, 1918 Latem 1917, po kryzysie przysięgowym Niemcy internowali żołnierzy Legionów Polskich w obozach w Szczypiornie i Beniaminowie.
W lutym 1918 pod Rarańczą, po zawarciu traktatu brzeskiego, Polski Korpus Posiłkowy usiłował przebić się przez linię frontu austriacko-rosyjskiego i połączyć z II Korpusem Polskim w Rosji. Część żołnierzy, której nie powiodła się próba przejścia na stronę Rosji, została internowana przez Austriaków w obozach w Huszt i Marmarosz-Sziget.