Pozostał na tym stanowisku po upadku gabinetu Roberta Walpole’a i utrzymał się na nim aż do 1756 r.

W okresie swojego urzędowania na stanowisku lorda kanclerza Hardwicke wydał wiele orzeczeń, które stanowiły podstawę angielskiego prawa spółek (sprawy Prokurator generalny vs. Davy z 1741 r., The Charitable Corporation vs. Sutton z 1742 r. i Whelpdale vs. Cookson z 1747 r.). Prowadził również procesy jakobitów po przegranym powstaniu 1745 r. W 1753 r. doprowadził do przyjęcia Marriage Act, który wymagał oficjalnej formy zawarcia małżeństwa i ustalał minimalny wiek wymagany do tego by małżeństwo było legalne na 21 lat.

Kiedy w 1754 r. nowym premierem został książę Newcastle jego lord kanclerz otrzymał dodatkowe tytuły hrabiego Hardwicke i wicehrabiego Royston. Lord Hardwicke utracił stanowisko po upadku gabinetu w 1756 r. Brał następnie udział w negocjacjach, którego doprowadziły do powołania w 1757 r. koalicyjnego gabinetu zwolenników Newcastle’a i Williama Pitta Starszego, ale nie otrzymał w nim żadnego stanowiska. Był przeciwnikiem rządu lorda Bute’a powołanego w 1762 r. oraz jego planom pokoju z Francją. W sprawie Wilkesa krytykował działania rządu.

Lord Hardwicke zmarł w 1764 r. Tytuły parowskie odziedziczył jego najstarszy syn, Philip.