Promował konfucjańskie studia, w 505 ustanawiając cesarską akademię () na wzór dynastii Han. W późniejszej tradycji historycznej stał się jednak znany przede wszystkim jako największy cesarski patron buddyzmu, przy czym to religijne zaangażowanie służyło również wzmocnieniu jego rządów, bowiem "ogłaszając się jednocześnie bodhisattwą i cesarzem, rościł sobie prawo do władzy zarówno nad mnichami, jak i świeckimi". W dziedzinie literatury najważniejszymi mecenasami byli kolejni następcy tronu cesarza Wu, i , pod których auspicjami powstały dwie słynne antologie, i . Kwitła również krytyka literacka, reprezentowana przez takie dzieła jak Shipin i Wenxin diaolong Liu Xie. O ówczesnej gospodarczej pomyślności świadczy powrót do gospodarki pieniężnej, stymulowanej przez rozwój rzemiosła i dalekosiężnego handlu, przy czym stołeczny Jiankang (dzis. Nankin), był kluczowym centrum handlu, utrzymującym kontakty z Japonią, Koreą i Azją Południowo-Wschodnią.