Ernesto Bernardo Cucchiaroni (ur. 16 listopada 1927, zm. 4 lipca 1971) – piłkarz argentyński noszący przydomki El Loco i Tito, napastnik (lewoskrzydłowy). Wzrost 169 cm, waga 70 kg.
Urodzony w Posadas Cucchiaroni w piłkę zaczął grać w klubie Rivadavia Lincoln, skąd w 1949 roku przeszedł do klubu CA Tigre, w którym grał do końca 1954 roku.
Już jako gracz klubu Boca Juniors wziął udział w turnieju Copa América 1955, gdzie Argentyna zdobyła tytuł mistrza Ameryki Południowej. Cucchiaroni zagrał w dwóch meczach – z Urugwajem (debiut w reprezentacji) i Chile.
Po zwycięskim turnieju kontynentalnym 30 kwietnia 1955 roku zadebiutował w barwach klubu Boca Juniors podczas wygranego 3:2 ligowego meczu z Newell's Old Boys Rosario.
Nadal jako piłkarz klubu Boca Juniors wziął udział w turnieju Copa América 1956, gdzie Argentyna została wicemistrzem Ameryki Południowej. Cucchiaroni zagrał w czterech meczach – z Peru, Chile (w 75 minucie wyrzucił go z boiska brazylijski sędzia João Baptista Laurito), Paragwajem i Brazylią.