W Berlinie wielokrotnie spotykała się z uwięzionym Karolem Radkiem, który wprowadził ją w podstawy marksistowskiej analizy polityki międzynarodowej. W celu uzyskania obywatelstwa niemieckiego zawarła fikcyjne małżeństwo z komunistycznym działaczem Gustavem Golke, które formalnie trwało do 1923 r. Jej prawdziwym partnerem życiowym, do swojej śmierci w 1941, był inny działacz radykalnej lewicy – Arkadij Masłow.
W 1921 została wybrana do komitetu centralnego Komunistycznej Partii Niemiec. W 1924, razem z Masłowem, dzięki poparciu Zinowjewa stała się jednym z głównych przywódców partii. Opowiadała się za powieleniem w KPD modelu organizacji znanego z WKP(b) i za rezygnacją z wszelkiej współpracy z partiami lewicy umiarkowanej. Została deputowaną do Reichstagu. Równocześnie została, dzięki poparciu Zinowjewa i wieloletniej działalności w ruchu komunistycznym, kandydatem na członka Komitetu Wykonawczego Kominternu.