Jego debiut czasopiśmienniczy („Studentský časopis”) przypada na 1938. Pierwszą, bardzo dojrzałą książkę, Kolik příležitostí má růže (Ile sposobności ma róża), wydał dopiero w 1957. Jest autorem zbiorków wierszy Co zbylo z anděla (1960, Co zostało z anioła), Hodina mezi psem a vlkem (1962, Godzina między psem a wilkiem), Smuténka (1965, Smucieńka), Metličky (1968, Miotełki), Chyba broskví (samizdat 1975, wyd. emigr. 1978, Wada brzoskwini), Ořišky pro černého papouška (samizdat 1976, wyd. emigr. 1980, Orzeszki dla czarnej papugi), Davné proso (1981, Dawne proso), Básně (wyd. emigr. 1982, Wiersze), Neděje s bukovými křídly (1983, Nadzieja z bukowymi skrzydłami, zawiera tomy Chyba broskví i Ořišky pro černého papouška), Odlévání do ztrceného vosku (1984, Odlewanie w utraconym wosku), Kdo pije potmě víno (1988, Kto po ciemku pije wino). Pośmiertnie wyszedł tom A znovu láska (1991, I znowu miłość). Pisał też dla czytelnika dziecięcego. Jest autorem zbioru felietonów Jedenáctý bílý kůň (1964, wyd. rozszerzone 1966, Jedenasty biały koń).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Jan Skácel · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.