W 1947 został mistrzem Polski w kombinacji norweskiej. Dwukrotnie brał udział w igrzyskach olimpijskich: w 1948 w Sankt Moritz oraz w 1952 w Oslo. W Sankt Moritz brał udział w zawodach w narciarstwie klasycznym. Zajął 38. miejsce w biegu na 18 km oraz 20. miejsce w kombinacji norweskiej. Zajął też 10. miejsce w drużynie podczas sztafety 4 × 10 km. Po wykryciu nadwerężenia mięśnia sercowego i arytmii w 1949 zdecydował się przejść na narciarstwo alpejskie. W 1950, reprezentując AZS Kraków, zdobył mistrzostwo Polski w zjeździe oraz w kombinacji alpejskiej. Na igrzyskach w Oslo zajął 22. miejsce w zjeździe, a w slalomie gigancie uplasował się na 38. pozycji. Brał udział także w slalomie specjalnym, jednak z 71. czasem odpadł po pierwszym przejeździe. W 1954 na ostatnim treningu przed mistrzostwami świata w Badgastein złamał nogę. Rehabilitacja trwała sześć miesięcy, ale nie powrócił do pełnej sprawności. Przyjął propozycję objęcia stanowiska trenera kadry narodowej kobiet w konkurencjach alpejskich i przygotował je do igrzysk olimpijskich w 1956. W 1957 ponownie zdobył tytuł mistrza Polski w zjeździe, w barwach AZS Zakopane. W klubie tym po zakończeniu kariery był także trenerem (1951–1966).