Wychodząc naprzeciw wymaganiom Brazylijskich Sił Powietrznych (Força Aérea Brasileira – FAB), samolot miał być również zdolny do operowania z nieutwardzonych lądowisk, pozbawionych infrastruktury lotniskowej. W pracach projektowych zamierzano skorzystać z doświadczeń zdobytych podczas prac nad samolotami rodziny Embraer E-Jets i Embraer Regional Jet (ERJ). Do napędu konstrukcji miały posłużyć silniki Pratt & Whitney PW6000 lub Rolls-Royce BR715 o ciągu rzędu 76-98 kN. Przewidywano zastosowanie cyfrowej awioniki oraz elektronicznego układu sterowania samolotemLeszek A. Wieliczko, Transportowiec z Południowej Ameryki Embraer KC-390, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 1 (2018), s. 64–72, .
Projekt thumb|21 października 2014 roku, roll-out ukończonego pierwszego prototypu samolotu W następnych miesiącach prace nabrały tempa. Rozpoczęto wstępne analizy dotyczące projektu, jego wykonalności i przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych. Zaczęto również poszukiwać potencjalnych partnerów zagranicznych chcących uczestniczyć w projekcie oraz zainteresowanych kupnem nowej maszyny. W październiku 2008 roku producent otrzymał od krajowych sił powietrznych wstępne wymagania dotyczące konstrukcji, dzięki czemu projekt Embraera ulegał krystalizacji. Między innymi wstępne klasyczne usterzenie zmieniono, wybierając układ w kształcie litery T.