Maksymilian Klimczuk (ur. w Derewku, zm. w 1940 na Ukrainie) – polski samorządowiec i działacz polityczny związany z Polesiem, poseł na Sejm V kadencji w II RP (1938–1939), wachmistrz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w Derewku, w ówczesnym powiecie pińskim guberni mińskiej, w rodzinie Joachima i Aleksandry z Lubieżaninów. W 1911 roku ukończył szkołę powszechną w rodzinnym Derewku, później kształcił się w szkole rolniczej w Kostromie (której nie ukończył ze względu na działalność w ZMP „Zet”) oraz rosyjskiej szkole podoficerów. W latach 1916–1918 służył w 5 Aleksandryjskim Pułku Huzarów, a pod koniec wojny w Polskiej Organizacji Wojskowej. Od grudnia 1918 roku w 6 pułku Ułanów Kaniowskich. 22 czerwca 1922 roku został przeniesiony do rezerwy w stopniu wachmistrza.
Po zwolnieniu z wojska osiadł na rodzinnym gospodarstwie w Derewku. Od 1923 do 1925 i w latach 1931–1939 pełnił obowiązki wójta gminy Lubieszów. Był również prezesem okręgowej mleczarni w Derewku oraz lokalnego Towarzystwa Hodowców Bydła. Działał w BBWR i OZN. W latach 1938–1939 sprawował mandat posła na Sejm V kadencji wybranego w okręgu Kobryń.
Po wejściu na Polesie wojsk sowieckich w 1939 aresztowany i zamordowany na Ukrainie w 1940.