Została ona założona przez aptekarza Liedkiego, a później należała do radcy miejskiego Herzbergera.
mały|Początek ulicy Warszawskiej przy Rynku (pocztówka z początków XX wieku) mały|Willa Ignatza Grünfelda (po prawej)
Kiedy w 1865 roku Katowice uzyskały prawa miejskie ustalono, iż obecna ulica Warszawska będzie biegła tylko do granicy miasta, a boczną uliczkę, oddzielającą Katowice od gminy Bogucice, nazwano Grenzstraße (ulica Graniczna). W 1871 roku, po podpisaniu ugody z zarządem dóbr Tiele-Wincklerów o nieodpłatne przekazanie ulicy miastu, zaczęto ją brukować.
Według królewskich pruskich pomiarów krajowych z 1881 roku (wydanych w 1883 roku), skrzyżowanie Friedrichstraße i Sedanstraße (obecnie ulica Andrzeja Mielęckiego) leży 264,2 m powyżej poziomu morza.
Uregulowane w fazie wczesnoprzemysłowej proste odcinki traktów i dróg wiejskich zachowały się i były włączane w sieć ulic miejskich, a dwie główne osie komunikacyjne – równoleżnikowa (obecnie ulica Chorzowska i dalej ulica Warszawska) i południkowa (obecnie aleja Wojciecha Korfantego, a dalej ulica Pocztowa i ulica Tadeusza Kościuszki) – stały się głównymi osiami kanwy urbanistycznej Śródmieścia Katowic.