Konstytucja Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z 22 lipca 1952 określała możliwość powołania Wiceprezesa Rady Ministrów, jednak w okresie tzw. Polski Ludowej urząd ten istniał od 21 lipca 1944. Po raz pierwszy mianowano wtedy więcej niż jednego zastępcę polskiego Prezesa Rady Ministrów. Wszyscy zastępcy premiera w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej nosili tytuł Wiceprezesa Rady Ministrów, z wyjątkiem Hilarego Minca od 18 marca 1954 do 10 października 1956 i Zenona Nowaka od 18 marca 1954 do 24 października 1956. Obaj pełnili wówczas urząd określany jako Pierwszy zastępca Prezesa Rady Ministrów.
Lista wiceprezesów Rady Ministrów Lista została ułożona według daty objęcia urzędu.
Jako inne funkcje w rządzie zostały wymienione tylko te sprawowane w czasie pełnienia urzędu wicepremiera.
Okupowane Królestwo Polskie Zakres kompetencji rządu Rady Regencyjnej określił dekret z 3 stycznia 1918 o tymczasowej organizacji władz naczelnych w Królestwie Polskim. Na wniosek prezydenta ministrów Rada Regencyjna mogła spośród członków rządu mianować wiceprezydenta ministrów. Zastępca prezydenta ministrów miał w założeniu zastępować szefa gabinetu we wszystkich czynnościach w razie niemożności pełnienia przez niego funkcji.