Bardzo poważne obrażenia, które odniósł, spowodowały, że przez cztery tygodnie znajdował się w stanie krytycznym, a do pełnego zdrowia powrócił dopiero po pięciu latach.

Był stałym uczestnikiem eliminacyjnych turniejów Indywidualnych Mistrzostw Świata (w latach 1957–1968, bez przerwy), jedenastokrotnie awansując do finałów kontynentalnych, a z nich dwukrotnie do finałów europejskich (1958 – 9. miejsce, 1963 - 16. miejsce).

Pomiędzy 1952 a 1968 r. czternastokrotnie uczestniczył w finałach Indywidualnych Mistrzostw Polski, pięciokrotnie zdobywając medale: trzy srebrne (1957, 1963, 1964) oraz dwa brązowe (1958, 1962). Ośmiokrotnie startował w turniejach o „Złoty Kask”, trzykrotnie stając na podium tych rozgrywek (I m. – 1963, III m. – 1962, 1964). Siedmiokrotnie startował w Memoriałach Alfreda Smoczyka, najlepszy wynik osiągając w 1959 roku kiedy to zdobył brązowy medal tych prestiżowych rozgrywek. Siedmiokrotnie też stanowił obsadę turnieju o Puchar ROW zdobywając cztery medale. Trzy złote w latach 1961-1962, 1965 oraz jeden srebrny medal zdobyty wraz z drużyną w 1964 roku. Trzykrotnie startował w Criterium Asów, a najlepszym wynikiem było siódme miejsce w latach 1958-1959. W 1961 roku wygrał Memoriał Raniszewskiego w Bydgoszczy.