Valerian Bartholomaeus von Mikulicz-Radecki (ur. 18 maja 1855 w Czerniowcach, zm. 24 grudnia 1910 w Wiedniu) – tytularny marszałek polny porucznik cesarskiej i królewskiej Armii, pisarz, brat Jana Mikulicza-Radeckiego.
Życiorys Urodził się w Czerniowcach, w Księstwie Bukowiny, na terenie dzisiejszej Ukrainy. Jego ojciec Andrzej był sekretarzem w Bukowińskiej Izbie Rzemiosła i Przemysłu (niem. Bukowinaer Handels- und Gewerbekammer).
Po ukończeniu Akademii Wojskowej w St. Pölten, Valerian kontynuował studia na Terezjańskiej Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt; jego rówieśnikiem był przyszły generał armii Karl Tersztyánszky von Nádas. 1 listopada 1877 został mianowany podporucznikiem i przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 20. 1 maja 1882 został awansowany na porucznika, a po ukończeniu wiedeńskiej Szkoły Wojennej (niem. Kriegsschule) został przeniesiony do Korpusu Generalnego. 1 maja 1887 został promowany na kapitana i przeniesiony najpierw do Komendy 12 Dywizji Piechoty, a później 1 Korpusu w Krakowie.
Przebywając tamże, Mikulicz napisał, cieszącą się uznaniem książkę o powstaniu listopadowym. Doprowadziło to przeniesienia go do Biura Ewidencyjnego Sztabu Generalnego, w którym pełnił rolę eksperta w tzw. „kwestii polskiej”.